Dwie połówki pomarańczy

"Dwie połówki pomarańczy" - babski wieczór, po którym wracasz do domu jak po najlepszej domówce. Są takie dni, kiedy masz dość. Dość bycia miłą. Dość ogarniania wszystkiego. Dość "ja dam radę". I wtedy nie potrzebujesz poradnika. Potrzebujesz wieczoru, który Cię zresetuje. I dokładnie tym jest ta komedia.

Jedna noc. Jeden hotel. Jedno wesele za ścianą. Za ścianą leci "Sto lat", śmiech, biesiada, tańce i teksty typu "jeszcze jednego!". A w pokoju obok... dzieje się życie prawdziwe - tylko w wersji turbo. Do jednego hotelowego pokoju trafiają cztery kobiety, które na pierwszy rzut oka nie mają ze sobą nic wspólnego... poza tym, że każda z nich ma w sercu historie. I tu zaczyna się jazda.

Bo okazuje się, że: - każda ma swoją wersję tej samej historii, - każda ma swoje sekrety, - każda ma swoje "ja już nie chcę tak żyć", a facet... miesza nawet po śmierci (tak, dosłownie).

To jest komedia o kobietach, które w końcu mówią na głos: "ja też mam dość", "ja też się boję", "ja też chcę jeszcze żyć", "ja też chcę być kochana", "ja też chcę być dla siebie ważna". Ale spokojnie - tu nie ma smętów. Tu jest śmiech do łez, bo jak cztery kobiety spotkają się w jednym pokoju, w hotelu z weselną wódką i atmosferą "jutro się nie liczy", lecą teksty, które zna każda z nas, lecą emocje, które w domu się chowa pod dywan, lecą prawdy, których nikt nie chce usłyszeć, a publiczność myśli tylko jedno: "O matko, przecież to jest o mnie!".

Dlaczego kobiety kochają ten spektakl? Bo to jest o nas - o tym, co nosimy w głowie i sercu. To jest ten typ komedii, po której: czujesz ulgę, oddychasz pełniej i masz ochotę zadzwonić do koleżanki: "Słuchaj, musimy pójść razem!". To jest idealny babski wyjazd/ wypad: Weź przyjaciółkę. Siostrę. Mamę. Zróbcie sobie wieczór tylko dla siebie. Bo "Dwie połówki pomarańczy" to nie jest zwykły spektakl. To jest reset.