Kawaler srebrnej róży

Opera zachwyca bogactwem orkiestracji i melodyjnością, łącząc liryzm z humorem. Charakterystyczne są rozbudowane ansamble, zwłaszcza słynne trio finałowe, a także stylizacje walca, które nadają dziełu nostalgiczny, wiedeński koloryt. Kawaler srebrnej róży to refleksja nad miłością, czasem i dojrzewaniem, podana w lekkiej, pełnej wdzięku formie, która do dziś czyni operę jednym z najczęściej wystawianych dzieł Straussa.

Opera komiczna, której prapremiera odbyła się w 1911 roku w Dreźnie i szybko przyniosła dziełu ogromną popularność. Akcja rozgrywa się w Wiedniu około połowy XVIII wieku, w świecie arystokracji pełnym konwenansów, intryg i subtelnego humoru.

Fabuła koncentruje się na Marszałkowej, dojrzałej arystokratce, oraz jej młodym kochanku Oktawianie. Gdy baron Ochs planuje poślubić młodą Sophie Faninal, wybiera Oktawiana na ceremonialnego „kawalera srebrnej róży”, który ma wręczyć narzeczonej symbol zaręczyn. Podczas tej uroczystości Oktawian i Sophie zakochują się w sobie, co uruchamia serię komicznych nieporozumień, przebieranek i intryg. Marszałkowa, świadoma przemijania czasu i różnicy wieku, z godnością rezygnuje z miłości, pozwalając młodym na szczęście.

Spektakl przygotowuje Wojciech Faruga, doceniany reżyser teatralny, obecnie dyrektor Teatru Dramatycznego w Warszawie. Poza bogatym dorobkiem w teatrze dramatycznym, ma na swoim koncie dwie realizacje operowe – obie dla Teatru Wielkiego-Opery Narodowej – Maria de Buenos Aires Piazzolli (2023) oraz Così fan tutte Mozarta (2024).

Faruga postanowił przenieść akcję opery (oryginalnie rozgrywa się ona w Wiedniu w połowie XVIII wieku) w czasy złotej ery Hollywood i sukcesów kina niemego, korzystając przy tym również z konwencji komedii slapstickowej. Za wizualną stronę spektaklu odpowiada Katarzyna Borkowska. Kierownictwo muzyczne objął dyrektor muzyczny Opery Bałtyckiej, Yaroslav Shemet.