Po Drugiej Stronie Lustra

"Po Drugiej Stronie Lustra" - Wielki Musical w małym miasteczku!

Są spektakle, które ogląda się z ciekawością. Są też takie, które kończą się wraz z ostatnim ukłonem aktorów. Jednak "Po Drugiej Stronie Lustra" pozostaje z widzem znacznie dłużej. Jak cichy szept gdzieś pomiędzy dzieciństwem a dorosłością. Jak wspomnienie, którego nie sposób wyrzucić z pamięci. Już pierwsze minuty musicalu były zaskakujące i niezwykle dojrzałe emocjonalnie. Na scenie pojawia się Wendy, lecz nie jako bohaterka znanej baśni. To właśnie ten początek sprawił, że widownia niemal natychmiast zanurzyła się w opowieści bardziej przypominającej emocjonalną podróż niż klasyczny musical.

Choć spektakl inspirowany był historią Piotrusia Pana, bardzo szybko stało się jasne, że to jedynie pretekst do opowiedzenia o sprawach najważniejszych. O utraconych szansach. O niespełnionej miłości. O rodzinnych więziach i drobiazgach, które wydają się nieważne, dopóki nie zaczyna nam ich brakować. "Po Drugiej Stronie Lustra" nie moralizowało. Ono po prostu zatrzymywało widza na chwilę i przypominało, że w codziennym biegu coraz częściej zapominamy patrzeć naprawdę.

Kolejne akty prowadziły publiczność przez całą paletę emocji. Od śmiechu i zachwytu, przez strach i napięcie, aż po wzruszenie i tęsknotę. Brawurowe sceny dynamicznie przeplatały się z chwilami ciszy i refleksji. Szczególnie mocno wybrzmiewały sceny związane ze stratą i przemijaniem. Były momenty, podczas których na widowni panowała niemal absolutna cisza, jakby każdy z obecnych przeżywał własne wspomnienia razem z bohaterami. Wspaniale poprowadzono także świat piratów. Ich obecność była nie tylko widowiskowa, ale też pełna scenicznej energii i humoru. Zaciekli przeciwnicy Piotrusia Pana i Wendy wprowadzali do spektaklu lekkość, która pozwalała widzom odetchnąć od bardziej refleksyjnych fragmentów.

Nie sposób nie wspomnieć również o stronie muzycznej. Spektakl zachwycał różnorodnością stylów. Od szant i dynamicznych numerów zespołowych, przez rapowane fragmenty, aż po melancholijne, niemal intymne utwory, które zostawały pod powiekami jeszcze długo po zakończeniu widowiska. Całość uzupełniały niezwykle widowiskowa choreografia, były momenty gdzie tancerki swoją ekspresją wprowadzały widzów w trans. Na scenie aktorzy śpiewali na żywo a publiczność usłyszała naprawdę wybitne głosy. Pełne emocji, autentyczne, momentami wręcz przejmujące. Niektóre piosenki wzruszały do łez, inne wywoływały spontaniczny śmiech i owacje już w trakcie trwania scen.