Najlepsze miasto świata

Opera w 16 scenach Libretto: Beniamin M. Bukowski na motywach książki Grzegorza Piątka Najlepsze miasto świata. Warszawa w odbudowie 1944-1949 Prapremiera: 19/09/2025, Teatr Wielki - Opera Narodowa Koproducent: Sinfonia Varsovia Oryginalna polska wersja językowa z polskimi i angielskimi napisami

Opera zamówiona przez Sinfonię Varsovię dzięki wsparciu finansowemu m. st. Warszawy.

W spektaklu wykorzystano dymy, migające światła i efekty rozbłysków

Zdjęcie Warszawiaków powracających do ruin swojego miasta w 1945 roku i fotografujących się na tle materiału z namalowanym sielskim pejzażem robi ogromne wrażenie. Obraz ten pojawia się w operze Najlepsze miasto świata Cezarego Duchnowskiego. To przedstawienie jest erudycyjnym freskiem, operuje cytatami, ale nie przytłacza. Stanowi wyznanie miłości do siły przetrwania mieszkańców Warszawy. O tragedii miasta i jego powstawaniu z gruzów opowiada w zachwycająco wspólnotowy sposób. Twórcy pod wodzą wrażliwej i mądrej reżyserki Barbary Wiśniewskiej malują ruchem, obrazem i muzyką opowieść o mieście jako organizmie, zjawisku społecznym. Scenografia Natalii Kitamikado i choreografia Maćka Prusaka tworzą obraz przejmujący, ale elegancko metaforyczny. Tragedie stolicy pokazane są subtelnie, bez sensacji i epatowania cierpieniem.

Libretto powstało na podstawie przenikliwej książki Grzegorza Piątka Najlepsze miasto świata. Warszawa w odbudowie 1944–1949. Librecista Beniamin Bukowski stworzył historię, która czerpie ze źródeł z epoki: przemówień politycznych, technicznego żargonu urbanistyki, jak i potocznego języka ulicy. Nie jest to jednak kronika historyczna, lecz opowieść o splatających się ze sobą skomplikowanych ludzkich losach. Głównymi bohaterkami są tu dwie kobiety: wzorowana na Helenie Syrkus modernistyczna architektka pracująca w Biurze Odbudowy Stolicy, której przedwojenne marzenia o przebudowie niefunkcjonalnego miasta przeistaczają się w makabryczną rzeczywistość, oraz amerykańska dziennikarka, w której można odnaleźć rysy Anne Louise Strong – reporterki zafascynowanej komunizmem, przemierzającej wraz z Armią Czerwoną zniszczoną wojną Polskę. Ich spotkanie doprowadzi do tego, że obie będą musiały zrewidować swój światopogląd.

Muzykę do spektaklu stworzył kompozytor Cezary Duchnowski. Utwór łączy w sobie rozmach orkiestrowy z nowoczesną elektroniką, partie solistyczne z chóralnymi, dzięki którym można będzie opowiedzieć zarówno o ogromie tragedii miasta, jak i perspektywach indywidualnych jego mieszkańców. Dla pochodzącej z Warszawy reżyserki Barbary Wiśniewskiej opera ma osobisty wymiar, gdyż jest to historia, w której odbijają się także losy jej rodziny. Jednocześnie interesuje ją szeroki wymiar materialny i społeczny zniszczenia i odbudowy Warszawy – traumatycznego doświadczenia przekładającego się na kolejne pokolenia, które jednak dzięki determinacji udało się przekształcić we wspólny wysiłek będący przykładem niespotykanego w dziejach powstania z gruzów zrównanego z ziemią miasta.

To najlepsze upamiętnienie odbudowy Teatru Wielkiego - Opery Narodowej w 1965 roku, a zarazem doskonałe medium opowiadania polskiej historii Europie i światu.