Terapia dla par

"Terapia dla par" to spektakl, który zaczyna się jak błyskotliwa komedia o związkowych perypetiach, ale szybko okazuje się czymś znacznie bardziej przewrotnym. Precyzyjnie skonstruowaną psychologiczną grą, w której śmiech jest tylko pierwszą warstwą. Na scenie: Agnieszka Więdłocha, Magdalena Kumorek, Magdalena Górska, Antoni Pawlicki, Marek Kalita i Paweł Ławrynowicz.

Trzy pary. Jedna przestrzeń. Jeden pozornie prosty cel - spróbować naprawić to, co w relacjach zaczęło się psuć. Brzmi znajomo? I właśnie na tym polega pierwsza pułapka tego spektaklu. Bo choć niemal każdy widz odnajdzie w bohaterach znajome gesty, przemilczenia, małe kłamstwa i wielkie oczekiwania, twórcy nie proponują nam kolejnej banalnej opowieści o tym, że "warto rozmawiać". Zamiast tego uruchamiają misterną machinę teatralną, w której każda kolejna odpowiedź rodzi nowe pytanie, a każda próba wyjaśnienia sytuacji może prowadzić do jeszcze większego zamieszania.

Drapieżnie zagrany, pozbawiony fajerwerków teatr. Tli się nieustannie humorem, udanie podpatruje rzeczywistość i zostawia nas z ważnym przesłaniem, którego siła rażenia wbija w fotel. Marek Zajdler Z pozoru terapeutyczna sesja zamienia się więc w coś na kształt społecznego eksperymentu i detektywistycznej łamigłówki. Widz zostaje wciągnięty w tę grę niemal bez pytania o zgodę. Trzeba słuchać uważnie, obserwować, zapamiętywać. Kto co powiedział? Do kogo? Dlaczego właśnie teraz? I czego jeszcze nie wiemy? "Terapia dla par" nie rozdaje wszystkich kart od początku. Przeciwnie - umiejętnie dawkuje informacje i pozwala widzowi przez długi czas pozostawać w stanie kontrolowanej niepewności. A kiedy wydaje się, że już rozumiemy układ sił między bohaterami, spektakl potrafi wykonać kolejny zwrot.

Reżyser Wojciech Urbański prowadzi całość z wyczuciem rytmu. Kolejne sytuacje nakręcają się jak sprężyna, napięcie rośnie, tempo przyspiesza, a komediowy żywioł zaczyna niebezpiecznie zbliżać się do granicy, za którą znajduje się już dramat.

"Terapia dla par" jest spektaklem żywym, inteligentnym i zaskakująco bliskim codziennemu doświadczeniu. Bawi, wciąga, podsuwa kolejne tropy, a przy okazji zostawia widza z pytaniem, które trudno wyrzucić z głowy po wyjściu z teatru: ile z tego, co właśnie zobaczyliśmy na scenie, znamy z własnego życia? Tego pytania nie da się już zamknąć w kopercie...

Reżyseria: Wojciech Urbański Scenariusz: Matias Del Federico Przekład: Rubi Birden